DAO چیست؟ حاکمیت غیرمتمرکز توضیح داد

در آوریل 2024، یک رای زنجیره ای، 165 میلیون دلار از خزانه Uniswap را به یک برنامه کمک مالی دو ساله منتقل کرد. هیچ مدیر عاملی امضا نشد. هیئتی تشکیل نشد مجموعه ای از دارندگان توکن، با نام مستعار و پراکنده در هر منطقه زمانی، در مورد این پیشنهاد در یک انجمن بحث کردند، رای خود را از طریق یک قرارداد هوشمند به صندوق انداختند، و وجوه به طور خودکار، برگشت ناپذیر، دقیقاً همانطور که کد مشخص شده بود، جابجا شد. این همان کاری است که یک سازمان غیرمتمرکز مستقل انجام می دهد: سلسله مراتب سازمانی افسران، هیئت مدیره و آیین نامه ها را با رای گیری و قراردادهای هوشمند که نتایج را اجرا می کنند، جایگزین می کند. اینکه آیا این جایگزینی ارتقاء، ارتقاء یا دسته جدیدی از شکست سازمانی است، کاملاً به این بستگی دارد که کدام DAO را بررسی می کنید و چه زمانی آن را بررسی می کنید. خلاصه A DAO یک سازمان بومی اینترنتی است که توسط قراردادهای هوشمند و آرای دارندگان توکن اداره می شود و قوانین حاکمیت قابل برنامه ریزی را جایگزین سلسله مراتب شرکتی سنتی می کند. DAOها بیش از 30 میلیارد دلار از دارایی های خزانه داری را در صدها سازمان فعال مدیریت می کنند که همه چیز را از پروتکل های DeFi و صندوق های سرمایه گذاری گرفته تا باشگاه های اجتماعی و گروه های جمع آوری کنترل می کند. این مدل مشکلات هماهنگی واقعی را حل می‌کند، به ویژه برای پروتکل‌های منبع باز با سهامداران جهانی، اما با چالش‌های دائمی مواجه است: بی‌تفاوتی رأی‌دهندگان، رأی‌دهی پلتوکراتیک، حملات حاکمیتی، ابهام قانونی، و تنش اساسی بین تمرکززدایی و قاطعیت.این مفهوم از یک مشاهده ساده پدید آمد: اگر یک بلاک چین بتواند تراکنش های مالی را بدون واسطه انجام دهد، باید بتواند تصمیمات سازمانی را بدون واسطه نیز اجرا کند. اولین تلاش جدی، با نام گیج‌کننده «The DAO» که در آوریل 2016 در اتریوم راه‌اندازی شد، 150 میلیون دلار در کمپین تأمین مالی جمعی جمع‌آوری کرد و 60 میلیون دلار توسط مهاجمی که از آسیب‌پذیری تماس بازگشتی در قرارداد هوشمند خود در عرض دو ماه سوء استفاده کرد، تخلیه شد. این هک آنقدر فاجعه بار بود که خود اتریوم را به دو زنجیره اتریوم و اتریوم کلاسیک تقسیم کرد و بر مفهوم حکومت غیرمتمرکز سایه انداخت که رفع آن سال ها طول کشید. این سایه ارزش یادآوری را داشت، زیرا حقیقت اصلی را در مورد DAO ها مشخص می کرد: کد تا زمانی که کد دارای یک اشکال باشد، قانون است، و سپس انسان های پشت کد باید تصمیم بگیرند که واقعاً چه قانونی است. این مدل از شکست DAO جان سالم به در برد زیرا نیاز اساسی واقعی بود.